18/01/2021
Εύα Φωτοπούλου
Πηγή εικόνας άρθρου: Culturedream.com
*Πίνακας: "Ίριδες", Vincent Van Gogh, 1889. Οι μπλε ίριδες συμβολίζουν την πίστη και την ελπίδα.
Disclaimer: αυτό το άρθρο δεν θα σας βοηθήσει να βρείτε απαντήσεις, δεν είναι ο στόχος του εξάλλου (ούτε και δικός μου προς το παρόν), το καλύτερο που μπορεί να αποπειραθεί να κάνει όμως, είναι να δημιουργήσει ακόμα περισσότερα και μεγαλύτερα ερωτήματα.
Θα ξεκινήσω με αυτό που μου δημιουργήθηκε τις τελευταίες ώρες:
Πώς η συμπαράσταση σε έναν άνθρωπο γίνεται λόγος μίσους προς έναν άλλο;
Αναφέρομαι φυσικά στο πανό που κρεμάστηκε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά με το οποίο δηλώνεται η αλληλεγγύη στον απεργό πείνας, Δημήτρη Κουφοντίνα και παράλληλα αναγράφει: «ΚΩΣΤΑΚΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ;», απευθυνόμενο στον Κώστα Μπακογιάννη, και το αντίστοιχο κι επίσης νωπό ακόμα «ΜΑΓΔΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΣΟΥ ΤΩΡΑ;», που ειπώθηκε στη δίκη της Χρυσής Αυγής, απευθυνόμενο στη Μάγδα Φύσσα.
Γιατί πρέπει να δηλώσουμε την συμπαράστασή μας σε ανθρώπους μέσω της χαράς μας για την δολοφονία άλλων ανθρώπων;
Πότε ξεχάσαμε ότι πριν γίνουμε οτιδήποτε άλλο στην ζωή μας, ήμασταν πρώτα άνθρωποι; Πριν δημιουργήσουμε τον χαρακτήρα μας, πριν συγκροτήσουμε την ταυτότητα του εαυτού μας, πριν βρούμε τις ιδέες που μας εκφράζουν πιο πολύ, πριν καταλάβουμε τι σημαίνει φυλή, φύλο, σεξουαλικές προτιμήσεις, θρήσκευμα, τάξη, πριν σταθεροποιήσουμε τα πολιτικά μας φρονήματα μέσα μας. Πριν από όλα αυτά είχαμε μόνο ένα κοινό, ήμασταν όλοι άνθρωποι. (Εδώ χωράει φυσικά ο αντίλογος ότι ήμασταν παιδιά κι είναι απολύτως χρήσιμος).
Γιατί ως παιδιά δεν πιστεύω ότι γεννιόμαστε με κακία και μίσος μέσα μας.
Οι άνθρωποι δεν γεννιόμαστε κακοί, γινόμαστε στην πορεία της ζωής μας σε άλλες χρονικές στιγμές ο καθένας, πολύ νωρίς, σχετικά νωρίς ή αργότερα. Δεν γεννιόμαστε μισώντας άλλους ανθρώπους και θέλοντας να τους κατασπαράξουμε με κάθε τρόπο και σε κάθε βαθμό. Δεν γεννιόμαστε με την ανάγκη να τσακίσουμε το οτιδήποτε θεωρήσουμε πως είναι διαφορετικό. Γινόμαστε κακοί από όσα υπάρχουν γύρω μας κι οι επιλογές που κάνουμε είναι κάποιες από αυτές τις λίγες που είμαστε σε θέση να δούμε, γιατί υπάρχουν πάντα κι άλλες που δεν μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να δούμε, που πρέπει να ψάχνουμε συνεχώς βαθύτερα για να εντοπίσουμε.
Είναι η κοινωνία γύρω μας και ταυτόχρονα μέσα μας που μας διαμορφώνει κι είναι η ίδια κοινωνία που διαμορφώνουμε κι εμείς για τα επόμενα «παιδιά» που θα έρθουν. Εμείς είμαστε οι κοινωνίες μας κι ακόμα και μέσα στο πυκνότερο σκοτάδι μας έχουμε την επιλογή να βρούμε το φως. Έχουμε ακόμα και τότε την επιλογή να σταματήσουμε να κοιτάμε τις σκιές στην σπηλιά του Πλάτωνα και να πραγματώσουμε τις ιδέες του Διαφωτισμού, που παραμένουν ανεκπλήρωτες στις σύγχρονες κοινωνίες, όπως ελπίζει κι ο Jurgen Habermas.
Πάντα θα έχουμε την επιλογή να είμαστε ξανά άνθρωποι πριν από οτιδήποτε άλλο και να προσφέρουμε απλόχερα τα καλύτερα κομμάτια μας στην δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος κι ας μην ζήσουμε εμείς για να το δούμε, φτάνει να το έχουμε κάνει εφικτό. Φτάνει το κάθε κοινωνικό γεγονός του Emile Durkheim να γεμίσει το κοινωνικό σύνολο με όλα τα θετικά κι αλληλέγγυα που έχουμε μέσα μας. Φτάνει να μην χαιρόμαστε με τον θάνατο του άλλου όποιος κι αν είναι αυτός ο άλλος, η άλλη, το άλλο.
Φτάνει να μην γινόμαστε τα τέρατα που μας μαθαίνουμε να φοβόμαστε όταν είμαστε μικρά και να σκοτώνουμε όταν είμαστε μεγάλα.
Φτάνει να μάθουμε πώς να γίνουμε άνθρωποι ξανά.
